U jednego pacjenta największe znaczenie będzie miała linia żuchwy. U innego policzki, które z wiekiem straciły dawną pozycję. Ktoś inny zwróci uwagę przede wszystkim na szyję, podbródek, zmarszczki w określonych okolicach albo ogólny, zmęczony wygląd twarzy. Dlatego plan zabiegu nie powinien zaczynać się od gotowego schematu, lecz od analizy tego, co rzeczywiście zmieniło się w wyglądzie i jaki zakres korekty jest w danym przypadku potrzebny.
Lifting twarzy to praca z anatomią, nie tylko ze skórą
Starzenie twarzy nie polega wyłącznie na tym, że skóra staje się mniej napięta. Z czasem zmienia się również ułożenie głębiej położonych tkanek. Policzki mogą delikatnie opaść, owal twarzy może stać się mniej wyraźny, a granica między żuchwą a szyją stopniowo się zaciera. Właśnie dlatego nowoczesny lifting twarzy nie jest prostym „naciągnięciem” skóry. Takie uproszczenie nie oddaje tego, czym w praktyce zajmuje się chirurgia twarzy. Skóra jest ważna, ale sama w sobie nie wyjaśnia wszystkich zmian. Jeśli problem dotyczy głębszych struktur, plan zabiegu powinien brać je pod uwagę.
Podczas konsultacji lekarz ocenia między innymi jakość skóry, stopień opadania tkanek, budowę twarzy i stan szyi. Znaczenie mają również wcześniejsze zabiegi oraz oczekiwania pacjenta. Na tej podstawie można ustalić, czy potrzebna jest korekta dolnej części twarzy, środkowego piętra, szyi, czy może połączenie kilku działań. Taka rozmowa pomaga uporządkować oczekiwania pacjenta i wskazać obszary, które rzeczywiście mogą zostać skorygowane.
Naturalny efekt wymaga dobrego planu
Zakres operacji powinien odpowiadać zmianom widocznym w twarzy. Rozleglejszy zabieg nie jest automatycznie lepszym wyborem. Czasem najwięcej daje korekta jednego obszaru, na przykład policzków, żuchwy albo szyi. Wielu pacjentów obawia się utraty mimiki lub zbyt mocnej zmiany rysów. Dlatego jeszcze przed operacją trzeba ustalić, jaki rezultat będzie pasował do budowy twarzy i pozostanie zgodny z jej charakterem.
Zmiana może być zauważalna. Może oznaczać wyraźniejszą linię żuchwy, lepsze położenie policzków, łagodniejszy wygląd dolnej części twarzy albo mocniej zaznaczony zarys szyi. Twarz powinna jednak nadal wyglądać naturalnie i znajomo.
Głęboki lifting twarzy deep plane — dlaczego mówi się o nim coraz częściej?
Nazwa deep plane pojawia się dziś w wielu materiałach dotyczących liftingu twarzy. Sam termin niewiele jednak mówi o przebiegu operacji. Dla pacjenta znacznie ważniejsze jest to, na jakim poziomie chirurg pracuje i jakie tkanki są podczas zabiegu przemieszczane. W technice deep plane chirurg preparuje tkanki w wybranych obszarach poniżej warstwy SMAS. Jest to położona pod skórą i tkanką podskórną warstwa włóknisto-mięśniowa, która łączy się z mięśniami mimicznymi i uczestniczy w podparciu tkanek twarzy.
Istotnym etapem operacji jest uwolnienie wybranych więzadeł podtrzymujących, czyli włóknistych struktur mocujących tkanki miękkie do głębszych warstw twarzy. Zwiększa to ruchomość tkanek i pozwala przemieścić je w zaplanowanym kierunku. Chirurg przemieszcza i stabilizuje zespolony płat jako całość, przy zachowaniu połączenia skóry i tkanki podskórnej z warstwą SMAS. Dopiero później ocenia nadmiar skóry, usuwa go w odpowiednim zakresie i zamyka cięcia. Korekta nie opiera się więc wyłącznie na napięciu powierzchownych tkanek.
Zabieg może poprawić położenie policzków, owal i linię żuchwy. U części osób łagodniejsze stają się również bruzdy związane z opadaniem tkanek. Preparowanie w technice deep plane przebiega w sąsiedztwie gałęzi nerwu twarzowego. Duże znaczenie mają więc znajomość anatomii oraz doświadczenie chirurga. Zakres uwalniania i przemieszczania tkanek dobiera się do budowy twarzy oraz zmian, które mają zostać skorygowane. Nie każdy pacjent potrzebuje jednak takiego zakresu operacji. Wybór techniki powinien wynikać z badania oraz oceny położenia i jakości tkanek.
Endoskopowy lifting twarzy — metoda do wybranych wskazań
Pacjenci pytają również o endoskopowy lifting twarzy, przede wszystkim ze względu na wykorzystanie kamery i krótsze dojścia chirurgiczne. Endoskop pozwala chirurgowi obserwować operowany obszar na ekranie i pracować przez niewielkie cięcia. Techniki endoskopowe wykorzystuje się przede wszystkim w liftingu czoła i brwi, a u odpowiednio zakwalifikowanych pacjentów także w korekcie środkowego piętra twarzy. Nie zastępują one klasycznego liftingu dolnej części twarzy i szyi. Ich przydatność zależy od anatomii pacjenta, położenia tkanek oraz zakresu zmian.
Pacjent może przyjść zainteresowany konkretną techniką, a po badaniu otrzymać propozycję innego postępowania. Ostateczny plan powinien wynikać z rzeczywistego układu tkanek i możliwego do osiągnięcia zakresu poprawy.
Co trzeba ustalić podczas konsultacji?
Podczas konsultacji omawia się możliwy zakres operacji, spodziewany rezultat oraz ograniczenia wybranej metody. Pacjent powinien wiedzieć, które zmiany można skorygować, czego zabieg prawdopodobnie nie poprawi i jak może wyglądać okres gojenia.
Lekarz powinien dowiedzieć się o stanie zdrowia, przyjmowanych lekach, wcześniejszych operacjach i zabiegach medycyny estetycznej. Znaczenie mają również palenie, używanie produktów zawierających nikotynę oraz skłonność do nieprawidłowego bliznowacenia. Takie informacje są ważne podczas kwalifikacji i planowania rekonwalescencji. Pacjent powinien też wiedzieć, że efektu nie ocenia się bezpośrednio po operacji, a tempo powrotu do codzienności jest indywidualne.
Blizny, rekonwalescencja i realny obraz zabiegu
Po liftingu trzeba dać twarzy czas na spokojne gojenie. W pierwszych dniach zwykle pojawiają się obrzęk, zasinienia, uczucie napięcia i czasowo słabsze czucie skóry. Czasem chirurg zakłada opatrunek, a w razie potrzeby także dreny. Pacjent powinien odpoczywać z głową ułożoną nieco wyżej. Cięcia prowadzi się zazwyczaj przy linii włosów i wokół ucha, tak aby blizny były możliwie mało widoczne. Jeśli zabieg obejmuje także szyję, może być potrzebne dodatkowe niewielkie cięcie pod brodą. Blizny początkowo bywają czerwone, później stopniowo bledną, choć nie znikają całkowicie.
Przez czas wskazany przez chirurga, zwykle w pierwszych tygodniach, trzeba unikać treningów, dźwigania, intensywnych prac domowych i częstego schylania się. Ran nie należy pocierać ani smarować preparatami, których nie zalecił lekarz. Z makijażem trzeba poczekać do zagojenia cięć, a blizny chronić przed słońcem.
Duże znaczenie ma także zaprzestanie palenia i stosowania produktów zawierających nikotynę. Nikotyna obkurcza naczynia krwionośne, pogarsza ukrwienie tkanek i może utrudniać gojenie. Do spokojnych obowiązków część pacjentów wraca po kilkunastu dniach, inni potrzebują więcej czasu. Pełnego efektu nie ocenia się od razu, ponieważ obrzęk schodzi stopniowo, a wygląd twarzy może zmieniać się jeszcze przez kolejne tygodnie, czasem miesiące.
Nowoczesny lifting twarzy: mniej schematu, więcej indywidualnego planu
Nie ma jednej metody odpowiedniej dla wszystkich. Zakres liftingu dobiera się do budowy twarzy, położenia tkanek i zmian, które najbardziej wpływają na wygląd. U jednego pacjenta potrzebna będzie korekta policzków i żuchwy, u innego przede wszystkim szyi. Czasem odpowiednim rozwiązaniem może być głęboki lifting twarzy deep plane, w innych przypadkach technika endoskopowa albo zabieg obejmujący mniejszy obszar.
O naturalnym rezultacie decyduje nie sama nazwa techniki, lecz właściwa kwalifikacja i plan dopasowany do konkretnej osoby.
Źródło merytoryczne:
Tomasz Brzoskwinia
Este Estetica, Kraków
