Rodzinny plan dnia nie zmieni natury chomika
Chomiki są aktywne przede wszystkim wieczorem i nocą. Wtedy wychodzą z gniazda, szukają pokarmu, kopią, biegają i badają otoczenie. W ciągu dnia zwykle śpią, dlatego potrzebują spokojnego miejsca, w którym nikt nie będzie regularnie zakłócał ich odpoczynku. Godzina pobudki może różnić się w zależności od osobnika i warunków panujących w domu. Nie należy jednak oczekiwać, że zwierzę zacznie funkcjonować zgodnie z planem lekcji, powrotem z przedszkola czy wolnym popołudniem rodziny.
Ta rozbieżność ma znaczenie jeszcze przed przyjęciem pupila. Kilkulatek widzi zwierzę w domu i naturalnie chce je obserwować, głaskać lub brać na ręce. Chomik pozostaje jednak schowany dokładnie wtedy, gdy dziecko ma najwięcej wolnego czasu. Rodzina oczekująca codziennej zabawy po południu może szybko poczuć rozczarowanie.
Śpiącego chomika nie powinno się wyciągać z kryjówki
Odsuwanie domku, rozgrzebywanie podłoża, stukanie w ścianki lokum i chwytanie śpiącego zwierzęcia może wywołać silne przestraszenie. Nagle obudzony chomik nie zawsze zdąży rozpoznać sytuację. Może gwałtownie uciekać, szarpać się albo ugryźć rękę, która pojawiła się w jego gnieździe.
Dziecku trzeba jasno wyjaśnić, że gdy chomik przebywa w kryjówce, nie należy zakłócać jego odpoczynku. Kontakt można rozpocząć, kiedy zwierzę samo się obudzi, opuści gniazdo i zacznie poruszać po swoim otoczeniu. Nawet wtedy nie powinno się od razu go łapać. Chomik musi mieć możliwość podejścia do dłoni, poznania jej zapachu i wycofania się, jeśli nie jest gotowy na dotyk. Poszanowanie snu pupila jest częścią odpowiedzialnej opieki. Dziecko uczy się w ten sposób, że zwierzę nie jest zabawką dostępną na życzenie i ma prawo do własnych granic.
Oswajanie wymaga cierpliwości
Chomik jest szybki, niewielki i delikatny. Niektóre osobniki z czasem chętnie wchodzą na dłonie, inne lepiej czują się podczas samodzielnej eksploracji. Nie da się zagwarantować, że każdy pupil będzie lubił noszenie, głaskanie i częsty kontakt z człowiekiem. Pierwsze spotkania powinny odbywać się bez gwałtownych ruchów i chwytania zwierzęcia z góry. Bezpieczniej pozwolić mu wejść na otwarte dłonie niż zaciskać palce wokół jego ciała. Dziecko powinno siedzieć nisko nad podłogą lub zabezpieczoną powierzchnią, a dorosły musi nadzorować cały kontakt. Upadek ze stołu, łóżka albo rąk stojącej osoby może skończyć się urazem.
Jeżeli chomik próbuje uciekać, chowa się lub staje się wyraźnie pobudzony, spotkanie należy zakończyć. Oswajania nie przyspiesza się przez coraz częstsze chwytanie. Lepsze efekty przynosi spokojna obecność i pozwalanie zwierzęciu na stopniowe przyzwyczajenie się do głosu, zapachu oraz dłoni opiekuna.
Obserwowanie jest pełnoprawną formą kontaktu
Relacja z chomikiem nie musi polegać na codziennym noszeniu go na rękach. Znacznie ciekawsze może być obserwowanie naturalnych zachowań: kopania tuneli, przenoszenia materiału do gniazda, ukrywania jedzenia czy wybierania tras pomiędzy kryjówkami. Taka forma kontaktu pozwala poznać zwierzę bez naruszania jego poczucia bezpieczeństwa. Chomik potrzebuje odpowiedniej przestrzeni do ruchu, miejsc do schowania się, podłoża umożliwiającego kopanie i bezpiecznych elementów wyposażenia. Kołowrotek powinien mieć jednolitą powierzchnię oraz rozmiar pozwalający zwierzęciu biec bez nienaturalnego wyginania grzbietu. Nie może zawierać ostrych krawędzi ani szczelin grożących zakleszczeniem łapy.
Dziecko może pomagać w przygotowywaniu prostych kryjówek i bezpiecznych sposobów poszukiwania pokarmu. Nie powinno natomiast rozbierać gniazda, stale przestawiać całego wyposażenia ani wywabiać chomika tylko po to, aby zobaczyć jego reakcję.
Nocna aktywność może przeszkadzać w sypialni
Po zmroku chomik zaczyna biegać, kopać, przenosić podłoże i korzystać z kołowrotka. Nawet sprawne wyposażenie nie sprawi, że zwierzę będzie całkowicie bezgłośne. Lokum ustawione w dziecięcej sypialni może więc utrudniać zasypianie albo budzić domowników w nocy.
Miejsce powinno jednocześnie zapewniać pupilowi spokój w ciągu dnia. Nie sprawdzi się przejście pomiędzy pokojami ani przestrzeń tuż obok telewizora. Lokum nie powinno też stać przy grzejniku, w przeciągu lub w miejscu wystawionym na bezpośrednie działanie intensywnego słońca. Nocny rytm życia nie dotyczy wyłącznie chomików. Podobną cechę trzeba uwzględnić, rozważając jeża pigmejskiego jako pupila dla dziecka.
Dorosły pozostaje głównym opiekunem
Dziecko może pomagać w podawaniu pokarmu, sprawdzaniu poidełka i przygotowywaniu elementów urozmaicających otoczenie. Odpowiedzialność za zwierzę spoczywa jednak na dorosłym. To rodzic musi kontrolować warunki w lokum, jakość pożywienia, dostęp do świeżej wody, bezpieczeństwo wyposażenia oraz stan zdrowia pupila.
Niepokój powinny wzbudzić nagły brak aktywności w zwykłej porze czuwania, utrata apetytu, trudności z poruszaniem się, biegunka, problemy z oddychaniem oraz wydzielina z oczu lub nosa. Takich objawów nie należy tłumaczyć wyłącznie snem czy chwilową zmianą zachowania. Wymagają konsultacji z lekarzem weterynarii, który ma doświadczenie w leczeniu małych ssaków.
Chomik nie pasuje do każdej rodziny
Przed przyjęciem zwierzęcia trzeba zastanowić się, jakiego kontaktu oczekują domownicy i czy są gotowi dostosować się do jego naturalnego rytmu. Chomik nie będzie regularnie bawił się z dzieckiem po południu, nie zawsze zgodzi się na dotyk i może hałasować wtedy, gdy reszta domu odpoczywa.
Jeśli dziecko potrafi poczekać na naturalną pobudkę pupila, spokojnie go obserwować i zaakceptować, że nie zawsze będzie gotowy na kontakt, nocny tryb życia nie musi prowadzić do rozczarowania. Taka opieka może nauczyć cierpliwości i szacunku do potrzeb zwierzęcia, pod warunkiem że dorosły od początku pozostaje odpowiedzialny za jego bezpieczeństwo i codzienne warunki.
